Zij gaat voor, ik begeleid. Het is een fijne samenkomst. Wij zaten naast haar bed en zij liet me de liturgie lezen. Het is mooi en mij onbekend. Als ik al opgegroeid ben met religie, dan vindt deze haar oorsprong in het katholieke. Dat was voor haar geen enkel probleem. Want zoals ze het zo mooi zei: “we komen samen en we gaan te samen”.
“We komen samen en we gaan te samen”, heeft misschien niet zo zeer te maken met hoe we te leven komen of het uit laten, maar veel meer met wat we er in de tussentijd mee doen.
En dus op de fiets, tijdens die fikse bui, zag ik hommels schuilen in de salvia. Eentje tikte ik er zachtjes op de rug, om te kijken of het nog leefde. Dat deed het. Ik kon wel janken.
Om met John O’Donohue te spreken: “it’s in the presence of death we are reminded of the beauty and fragility of life, and are faced with the profound interconnectedness of all things”
En dat is wat ik graag zou doen. Dus lieve mensen: kijk af en toe of een hommel nog leeft. Trek je geen reet aan van een andere geloofsovertuiging. Bel aan bij je buurvrouw. Ruim je shit op. Trek de tegels uit je tuin en plant er fijne dingen. Geef je moeder een kus. Wees mens in al haar facetten en zie een ieder ook als mens, in al haar facetten.
